Mijn hart gaat als een wilde tekeer. Alsof mijn leven ervan afhangt maak ik veertig slagen per minuut. Ik nader de metershoge golven die te pletter slaan op de gepunte riffen. Negentien uur ben ik al aan het roeien en het zal tot het laatste moment spannend blijven of ik het ga halen. Nog maar honderd meter, dan heb ik de veilige open oceaan bereikt. Zelfs met deze uiterst lage snelheid moet ik daar over vijf minuten kunnen zijn. Maar de deining begint op te zwellen. In hoog tempo worden de golven steiler. Hoeveel meter water zit er nog onder me? Waar begint het rif? De Zeeman Challenger wordt steeds hoger opgetild. Een eerste klap volgt aan de zijkant van de boot en ik voel meteen dat ik een aantal meter naar de kust wordt gezet. Een laatste maal kijk ik over mijn schouder. Ik ben zo dichtbij, maar besef dat ik het niet ga halen