Nieuws

12-05-2009   KIJK OP WWW.RALPHTUIJN.BLOGSPOT.COM VOOR RALPH ZIJN NIEUWE ROEIPROJECT »» Archief

www.zeemanoceanchallenge.com

May 25, 2010 - 03:11 Verdere verbouwing Zie voor meer foto's: www.ralphtuijn.blogspot.com Het meeste werk zit er ondertussen op. Afgelopen weekend hebben we het laatste vluchtluik aan de voorzijde van de boot ingekit met sikaflex en gelijk de twintig bouten afgeslepen. Resterende schroeven zijn verwijderd en de gaten zijn weer opgevuld met epoxypasta. In de waterdichte schakelkast zijn 16 wartels gemonteerd voor de bedrading en een tweede waterdichte kast met contactaansluiting voor de autopilot is aangebracht. Verder is het apparatuurpaneel nu ook voorzien van de Sony autoradio en aan dek is de Sony afstandsbediening aangebracht. Aan het einde van de dag hebben we de hele boot eens goed uitgezogen en hebben we alle houten dekdelen, de vloer van de kajuit en de wanden van de voorruimte een tweede of derde laag epoxy gegeven. Ah, ik werd even onderbroken door een borderliner die om twee uur 's nachts tijdens mijn nachtdienst wakker werd en het nodig vond om weer eens in haar arm te gaan zagen. Zoals mijn avonddienstcollega tijdens de overbracht zei: "Deze borderliner snijd niet zoals gebruikelijk, maar zaagt echt. Ondertussn valt er ook niet echt meer van een linkerarm te spreken". Nu we het toch over medische ingrepen hebben. Afgelopen woensdag was het dan maar eens tijd voor de hoognodige onderkaakoperatie. Nog steeds wegens afgebroken elementen tijdens het oceaanroeien en daardoor ook algeheel verslechterde toestand. Tijdens een voorgesprek had de kaakchirurg voorgesteld om eerst de rechterzijde te doen en een paar weken later links. Ik wilde er echter in een keer van af zijn. Drie wortels, twee verstandskiezen en en drie kiezen moesten verwijderd kunnen zijn in een half uur tijd. Ter geruststelling had de chirurg mij voor de avond te voren 10 mg valium voorgeschreven en 20 mg een uur voorafgaande aan de ingreep. Ik zat echter in de nachtdienst en dus nam ik in de morgen 10 mg en liep na 5 minuten al aardig te zwalken. Ik had maar een paar uur de tijd om te slapen en toen gooide ik de andere twee pillen er maar tegenaan. Nooit eerder valium gehad, maar ik was erg onder de indruk en dat gevoel zou nog twee dagen in mijn lijf blijven hangen waar ik nou niet bepaald van genoot. Afin, vlak voor de ingreep bleek mijn onderprothese door een foutje niet klaar te zijn, dus dat zou nog zeker een week duren. Fijn! Een week lang alleen maar geblenderd voer eten! Of ik de kaakoperatie dan maar wilde uitstellen? Nee, ik zit hier zwaar stoned klaar in de stoel van de chirurg dus het moet nu gebeuren ook. Tegen het verschrikkelijke geluid van krakend bot en tanden wilde ik een Ipod meenemen, maar mijn twee Ipods bleken helaas vlak voor vertrek naar het ziekenhuis allebij leeg te zijn. Geen probleem zei de chirurg wij hebben hier ook een radio. Ja, dat helpt, een klein transistortje op zeven meter afstand. Het gekraak en gebeuk galmde dus als een tornado door mijn schedel heen, maar ik moet zeggen dat het rap ging. Element 1 tot en met 7 waren er zo uit. Nog eentje en we zijn al klaar hoor ik de chirurg nog zeggen. Nummer acht bleek echter niet te verdoven! Stukje bij beetje werden stukjes kaak en kies weggebeiteld, geslepen en gebroken en dat wil ik niemand aanraden zonder verdoving. Wat een helse pijn. Die ene kies zou uiteindelijk dik een uur duren, maar zover ware we nog niet. Er werd maar gedraaid en gekraakt. Stukje bij beetje kwam er meer uit mijn mond, maar met geen mogelijkheid kreeg hij de twee diepste wortels eruit. Ik zat toen helemaal niet te wachten op de uitspraak van de chirurg: "Dit is de moeilijkste kies uit mijn loopbaan!" Wat er in resulteerde dat hij het opgaf. Er moest een andere kaakchirurg uit een andere OK bijgehaald worden. Niet dat het toen sneller ging. Nog vijfmaal werd er anesthesie bijgespoten maar zonder resultaat. Er volgde een nieuwe zin die ik niet bemoedigend vond: "Er zit niets anders op we moeten de wortels maar gaan splijten!" Top, onverdoofde wortels met zenuwen door de midden gaan zagen! Mijn vader en nog wat wachtende patienten in de wachtkamer vonden de oergeluiden die ik uitsloeg wel even genoeg en verlieten de ruimte. Even later werd er nog even flink op los gekraakt en gedraaid en toen klonk het verlossende: "Ja, daar is ie dan!" Het afrondende hechtwerk was daarna nog slechts een piece of cake. De tweede chirurg verliet daarna snel de OK met de woorden: "Ik druk snel m'n snor want ik wil niet door jouw op straat herkend worden!" Draaiend en tollend van het gekraak, geboor, pijn en valium stond ik op uit de stoel. Het was beter als ik even een kwartiertje in een stoel in de wachtkamer bleef zitten. Nee, ik wilde meteen weg! De receptie wist me te vertellen dat mijn vader al ik de auto zat, dus daar wachelde ik meteen naartoe. De verdoving werkte snel uit. Tja, die troep zat er natuurlijk al twee uur in. Gelukkig geen napijn, maar dat heb ik dan ook eigenlijk ook weer nooit. Alleen een erg dikke kaak aan een zijde en vooral daar ook een stijve kaakspier. Gelukkig niet al te veel problemen met praten want in de avond stond ik weer in een zaal om nog stoned van de valium eem presentatie van twee uur over oceaanroeien te geven. Nu vijf dagen later voelt het allemaal nog wel wat rauw. De meeste zwelling is weg, maar nog steeds een stijve kaakspier en de geblenderde bamie ben ik ook wel zat. Nu krijg ik donderdag dus een nieuwe prothese. Tja, ruim een week te laat. Dat ding had er meteen met de verdoving ingeperst moeten worden dus dat gaat nooit meer passen. Misschien ben ik dus nog wel een maand aan het blenderen! Ach, daar is mijn borderliner ook weer met een verzameling hechtingen!

May 22, 2010 - 00:53 Wekelijkse arbeid Kijk voor meer foto's op www.ralphtuijn.blogspot.com In het weekend gingen Pieter en ik weer samen aan de slag. De binnenzijde van het boeggedeelte moest nog een extra laag epoxy hebben en daar moesten tevens nog een paar glasfibermatten aangebracht worden waar de huidgangen bij elkaar komen. Het voetstuk en de mast van Navilight werd op de boeg aangebracht. Een toplicht led in drie kleur wat van veraf duidelijk zichtbaar is maar toch uiterst zuinig in gebruik. Het werkt op AA baterijen en dat zorgt er voor dat er geen ingewikkelde bekabeling aangebracht hoeft te worden van de voor naar achterzijde van de boot. De schroeven van de tweede dekplaat aan dek worden verwijderd en opgevuld met epoxypasta. De twee openingen onder de roeipositie worden eveneens afgedekt met okume. De standaard luiken die hierin zaten bij de Zeeman Challenger gaven veel lekkage en dat wil ik deze keer vermijden door overal aan dek alleen maar gebruikt te gaan maken van de enige echt waterdichte inspectieluiken op de markt, die van Henderson. Met een haakse slijper worden alle uitstekende schroeven en bouten weggeslepen. Het alarm en de bediening van de "Sea Me" actieve radarrefector worden op het apparatuurpaneel gemonteerd evenals de steun voor de Geonav Gypsy en de behuizing voor de vaste Geonav 5 plotter is ingebouwd. De middenplaat en vierkanten zijstukken zijn op de bodem van de kajuit ingelijmd waardoor de bodem van de kajuit nu compleet is. Onder de dolboarden is de versterkte rand aangbracht waardoor we nu ook met ons volle gewicht op dit gedeelte kunnen gaan zitten.

May 22, 2010 - 00:51 Vorderingen bootbouw Kijk voor meer foto's op www.ralphtuijn.blogspot.com Afgelopen week ben ik nog even verder gegaan met het verder op maat maken van het gat voor het derde Moonlight luik aan de voorzijde van de bergruimte van de oceaanroeiboot evenals het aanbrengen van de 20 gaten voor de bouten en moeren. Enkele op maat gemaakte multiplex okumeplaten kregen nog een extra laag epoxy en in de kajuit heb ik de schroeven verwijderd waarbij de bodemplaten waren vastgezet tijdens het lijmen. De schroefgaten zijn opgevuld met epoxypasta en een groot gedeelte van de fillets zijn in de kajuit aangebracht (verstevigingen van een epoxy- en poedermengsel op de plek waar twee multiplexplaten bij elkaar komen). Inmiddels hebben de roeiers zonder grenzen "Bart verboven" en "Christophe Sepot" hun Atlantisch oversteek in de Zeeman Challenger afgerond in een tijd van 109 dagen. De oversteek duurde langer dan gepland maar was korter in afstand Doordat het ze niet lukte om koers naar de Cariben aan te houden zijn zij in Guyana geeindigd. Ze vieren daarna nog even feest in het land waarna zij de Zeeman Challenger per container weer naar Nederland zullen verschepen. Eind juni/ begin juli hoop ik de Zeeman Challenger weer in mijn bezit hebben zodat ik de paar laatste zaken kan overzetten op de nieuwe boot en de Zeeman Challenger ook weer kan repareren en op orde kan brengen.

May 22, 2010 - 00:50 Nieuwe oceaanroeiboot over een maand klaar Kijk voor meer foto's op www.ralphtuijn.blogspot.com Althans daar gaan we voor. Ik wil pobren om de boot in ieder geval over een maand in het water te hebben met de basisuitrustig zodat we op het water kunnen gaan trainen, testen en de boel afstellen en mogelijk nog even een testtocht van een paar dagen te maken over de Noordzee van Nederland naar Engeland eind juni. Voordat de boot in zijn geheel klaar is zal nog wat langer duren aangezien de twee Belgen Bart Verboven en Christophe Sepot erg lang aan het roeien zijn om de Atlantische oceaan over te komen in de Zeeman Challenger. Zij zijn momenteel 102 dagen aan het roeien vanaf de Canarische eilanden en moeten waarschijnlijk nog een week of twee naar Guyana. De kans bestaat dat zij de langzaamste 2-persoons roeiboot zullen worden die deze oversteek gemaakt heeft. De Zeeman challenger is in ieder geval nu ook de vierde boot die tweemaal een oversteek heeft gedaan die langer dan 100 dagen geduurd heeft. In de boot zitten echter nog de nieuwe Schenkerwatermaker en de Optima accu's die overgezet moeten worden naar de nieuwe boot de "Hare Majesteit Koningin Beatrix" (HMKB). De nieuwe naam voor de boot die voorgedragen is door de moeder van Pieter en die naar alle waarschijnlijkheid zelf te water gelaten zal worden door Hare Majesteit Koningin Beatrix zelf. We wachten alleen nog op goedkeuring van de Rijksvoorlichtingsdienst. We hebben dit weekend weer flink werk verzet en het is weer prachtig om te zien hoe de boot meer gestalte krijgt en dus meer tot leven komt. Ons enthousiasme neemt toe tevens als dat van de vader van Pieter die nu wekelijks de vorderingen komt aanschouwen. De BEP marine schakelpanelen zijn ingebouwd in een waterdichte contactdoos tezamen met de 12 volt opladers en geplaatst in het apparatuurpaneel. De overige dekplaten zijn op maat gemaakt voor zowel het dek als de kajuit, van een dubbele laag epoxy voorzien en met epoxypasta vastgelijmd op zijn plek. De ogen voor de krablijnen aan de buitenzijde van de romp zijn geplaatst. Opklapbare voet, mast en Sea Me actieve radarreflector zijn op het dak van de kajuit gemonteerd. Het gat voor het derde moonlight vluchtluik is op maat gemaakt. De ventilator is op zijn plaats gekit evenals de 4 verstevigde ogen voor de veiligheidslijnen aan dek waaraan wij ten aller tijde onder iedere omstandigheid 24 uur per dag aangelijnd zullen zitten met onze reddingsvesten. Dit ter geruststelling van onze ouders. In de praktijk blijkt deze theorie totaal anders uit te pakken, maar ach we doen ons best, de intensie is er. De vooruitgang des te meer. Nu nog een hoofdsponsor! Er gaat nog een aardig werkje zitten in het herstellen van het schilderwerk maar dat is gelukkig aan de schilder die zijn tekortkomingen zelf moet herstellen. Dan rest nog het RVS werk dat op maat gemaakt moet worden door de RVS-boer en daar hoop ik over twee weken een afspraak me te maken. We hebben echter zelf ook nog genoeg te doen en daar gaan we de komende weken dan ook weer flink tegenaan.