August 17, 2010 - 05:57 FairWater Bike Challenge, fastest human powered crossing of Africa. Volg vanaf 25 augustus de wereldrecordpoging van Ralph Tuijn op zijn nieuwe internetsite: WWW.FAIRWATERBIKECHALLENGE.COM PERSBERICHT Avonturier Ralph Tuijn (20 november 1971) gaat nieuwe uitdaging aan. Eind augustus vertrekt Tuijn naar Afrika voor de “FairWater Bike Challenge”. Het doel van de expeditie is om het gehele Afrikaanse continent in een wereldrecordtijd per fiets door te steken en daarbij aandacht te vragen voor het drinkwaterprobleem in Afrika wat door een eenvoudige cultuurverandering in 5 jaar opgelost kan worden. Op 30 augustus zal Tuijn in stad Cairo in Egypte starten met zijn monsterfietstocht van 12.000 kilometer die hem uiteindelijk via 10 landen in circa 75 dagen naar het zuidelijkste punt van het continent moet leiden; Kaapstad in Zuid-Afrika. De recordpoging is aangenomen door “Guinnes World Records” in Londen, de organisatie die officiële wereldrecordpogingen registreert en controleert. Het huidige record staat op naam van een groep van 9 fietsers die het traject in 119 dagen, 1 uur en 32 minuten aflegden tussen 18 januari en 17 mei 2003. In tegenstelling tot deze groep zal Tuijn geen begeleidingsvoertuig bij zich hebben waardoor hij zijn gehele uitrusting zelf met zich meedraagt en zelf zijn slaapplaatsen, voedsel en drinkwater moeten organiseren. Het laatste zal lastig zijn in het continent waar het wereldwijd het slechtst is gesteld met veilig drinkwater. Elke halve minuut sterft er een kind in Afrika aan een vuil water gerelateerde ziekte. Tijdens de fietstocht zullen de heetste woestijnen ter wereld in de heetste jaargetijden doorgestoken moeten worden wat de zoektocht naar de dagelijks benodigde veilige drinkwatervoorraad van 15 liter er niet gemakkelijker op zal maken. In Afrika zijn vele duizenden handpompen geplaatst, maar nu al werkt 1 op de 3 waterpompen niet meer en staan er ca. 150.000 pompen nutteloos weg te roesten door gebrek aan geld voor onderhoud. De pompen gaan te snel kapot, reparaties zijn duur en onderdelen vaak niet beschikbaar. Per pomp kan je ruim 300 mensen van veilig drinkwater voorzien, er zijn dus al ruim 45.000.000 mensen gedupeerd, waarvan ca. 10.000.000 kinderen onder de 5 jaar, waarvoor veilig drinkwater juist zo belangrijk is. Ook is de kapitaalvernietiging enorm; één pomp plaatsen met alles erop en eraan, kost ruim € 15.000, - FairWater heeft hier een antwoord op, en vervangt kapotte pompen in Afrika met de nieuwe FairWater BluePump, een nieuwe Nederlandse waterpomp die met de hand water kan oppompen tot 100m diep. Deze nieuwe pomp wordt door experts nu al gezien als de meest duurzame handpomp in de wereld, praktisch onverwoestbaar en goedkoop te onderhouden met lokale middelen. Als alle waterprojecten deze Nederlandse pomp zouden plaatsen, zijn deze waterproblemen in Afrika binnen 5 jaar opgelost. FairWater heeft een uitgebreid netwerk in Afrika en kan daarom met uw bijdrage direct aan de slag. Op dit moment werkt FairWater in de Centraal-Afrikaanse Republiek, in een min of meer vergeten gebied waar meer dan 80% van de handpompen kapot is, en in Tanzania, in een gebied waar 70% van de pompen kapot is. Voor € 2.500, - vervangt FairWater een kapotte pomp door de robuuste Nederlandse BluePump, waarbij ruim 300 mensen voor tenminste 20 jaar van duurzaam water worden voorzien. De FairWater benadering is dus niet alleen duurzamer, maar ook veel efficiënter en effectiever. Beroepsavonturier Ralph Tuijn (20 november 1971) Roeide ruim 25.000 kilometer over de Atlantische- en Grote oceaan, fietste bijna 100.000 kilometer rond de wereld door meer dan 50 landen. Hij doorkruiste daarbij driemaal het gehele Euraziatische continent, fietste over de hoogst gelegen wegen ter wereld. Hij deed diverse Arctische expedities waarbij hij temperaturen beneden de min 50 graden Celsius trotseerde en als eerste Nederlander zonder het gebruik van honden en pasasails de Groenlandse ijskap overstak. Met zijn expedities haalde hij meer dan 2.000.000 miljoen euro bij elkaar voor goede doelen. Voor meer informatie of interviewaanvragen belt u met Ralph Tuijn op tel. 06 52 675 605, ralph@ralphtuijn.nl of kijk op www.ralphtuijn.nl. Voor meer informatie omtrend het FairWater project, belt u met Paul van Beers op tel. 06 23 66 86 15, info@fairwater.org of kijk op www.fairwater.org.

August 05, 2010 - 06:55 Fietstraining in de alpen. Afgelopen weken met het gezin op vakantie geweest. Weer eens een andere vorm van kamperen dan dat ik gewend was. Eigenlijk altijd per fiets of te voet met een klein tentje snel verder trekkend met weinig bagage meestal voor slechts een nacht en ook bijna altijd wildkamperend. Nu met een gezin met twee kleine kinderen is het een hele volksverhuizing. Het duurt een halve dag voordat je volledig geinstalleerd bent en een halve dag voordat je weer verder kan gaan. Voor een nachtje zet je dus de tent niet op en als je dan ook nog eens een amper op te zetten koepeltent met stokken van 10 meter lang hebt waarvan er vijf keer eentje breekt dan wordt je ook niet blij. Afin toch 4 kampeerplaatsen gezien in Midden-Duitsland, de Franse- en Oostenrijkse alpen en de Dolemieten. Gelijk leuk oefenterrein voor het fietsje om een beetje te trainen voor Afrika en dat was ook wel weer nodig aangezien ik dik een half jaar helemaal geen kilometer meer op de fiets had gezeten. Vooral de eerste fietsdag van ruim 100 kilometer in de Oostenrijkse alpen gaf veel moeite, maar dat was dan ook wel een erg stijle pas zoals ik ze denk ik nog niet eerder in de alpen meegemaakt had. De Grossglockner hochalpstrasse waarbij driemaal de 2000 meter werd overschreden. Tevens voerde deze weg langs het hoogst befietsbare punt van Oostenrijk, de 2571 meter hoge Edelweissspitze, die dan ook nog eens over kasseien met 14 procent omhoog ging. Geen berg gezien door de bewolking gevolgt door een ijskoude regenachtige en winderige afdaling. Een kleine week later volgde er alweer een regenachtige fietstoer door de Dolemieten en eindelijk werd er in de laatste week van de vakantie in de Franse alpen nog een hele dag met mooi weer gefietst. Een dag dat ik weer goed in mijn fietsritme zat wat resulteerde in een fietsdag van 212 kilometer waarbij ik zo'n 5000 hoogtemeters overbrugde en vier passen van boven de 2000 meter overstak waarvan de Col de Calibier ( 2646 meter) en de Col de Agnel (2744 meter) de hoogste waren. Toch nog even heerlijk ruim 600 kilometer gefietst in voornamelijk alpengebied. Zie voor een overzicht van de gefietste passen onder Dagboeken in de rechter kollom: 4. Bergpassen en bergbeklimmingen. Zie voor de gefietste kilometers recht bij dagboeken: 2. Fietskilometers, landen en aantal bezoeken

August 03, 2010 - 09:08 Komende maand drie maal op tv bij SBS 6 3 augustus 2010. SBS 6 Vanavond ben ik te zien in de vroege editie van Hart van Nederland omtrend het vertrek van het zeilmeisje Laura Dekker dat morgen begint aan haar zeilreis rond de wereld waarmee zij het record van jongste zeiler wil halen. 18 augustus 2010. SBS 6 De 25 meest bijzondere levensstijlen. 29 augustus 2010. SBS 6 De 25 meest avontuurlijke waaghalzen aller tijden.

May 25, 2010 - 03:11 Verdere verbouwing Zie voor meer foto's: www.ralphtuijn.blogspot.com Het meeste werk zit er ondertussen op. Afgelopen weekend hebben we het laatste vluchtluik aan de voorzijde van de boot ingekit met sikaflex en gelijk de twintig bouten afgeslepen. Resterende schroeven zijn verwijderd en de gaten zijn weer opgevuld met epoxypasta. In de waterdichte schakelkast zijn 16 wartels gemonteerd voor de bedrading en een tweede waterdichte kast met contactaansluiting voor de autopilot is aangebracht. Verder is het apparatuurpaneel nu ook voorzien van de Sony autoradio en aan dek is de Sony afstandsbediening aangebracht. Aan het einde van de dag hebben we de hele boot eens goed uitgezogen en hebben we alle houten dekdelen, de vloer van de kajuit en de wanden van de voorruimte een tweede of derde laag epoxy gegeven. Ah, ik werd even onderbroken door een borderliner die om twee uur 's nachts tijdens mijn nachtdienst wakker werd en het nodig vond om weer eens in haar arm te gaan zagen. Zoals mijn avonddienstcollega tijdens de overbracht zei: "Deze borderliner snijd niet zoals gebruikelijk, maar zaagt echt. Ondertussn valt er ook niet echt meer van een linkerarm te spreken". Nu we het toch over medische ingrepen hebben. Afgelopen woensdag was het dan maar eens tijd voor de hoognodige onderkaakoperatie. Nog steeds wegens afgebroken elementen tijdens het oceaanroeien en daardoor ook algeheel verslechterde toestand. Tijdens een voorgesprek had de kaakchirurg voorgesteld om eerst de rechterzijde te doen en een paar weken later links. Ik wilde er echter in een keer van af zijn. Drie wortels, twee verstandskiezen en en drie kiezen moesten verwijderd kunnen zijn in een half uur tijd. Ter geruststelling had de chirurg mij voor de avond te voren 10 mg valium voorgeschreven en 20 mg een uur voorafgaande aan de ingreep. Ik zat echter in de nachtdienst en dus nam ik in de morgen 10 mg en liep na 5 minuten al aardig te zwalken. Ik had maar een paar uur de tijd om te slapen en toen gooide ik de andere twee pillen er maar tegenaan. Nooit eerder valium gehad, maar ik was erg onder de indruk en dat gevoel zou nog twee dagen in mijn lijf blijven hangen waar ik nou niet bepaald van genoot. Afin, vlak voor de ingreep bleek mijn onderprothese door een foutje niet klaar te zijn, dus dat zou nog zeker een week duren. Fijn! Een week lang alleen maar geblenderd voer eten! Of ik de kaakoperatie dan maar wilde uitstellen? Nee, ik zit hier zwaar stoned klaar in de stoel van de chirurg dus het moet nu gebeuren ook. Tegen het verschrikkelijke geluid van krakend bot en tanden wilde ik een Ipod meenemen, maar mijn twee Ipods bleken helaas vlak voor vertrek naar het ziekenhuis allebij leeg te zijn. Geen probleem zei de chirurg wij hebben hier ook een radio. Ja, dat helpt, een klein transistortje op zeven meter afstand. Het gekraak en gebeuk galmde dus als een tornado door mijn schedel heen, maar ik moet zeggen dat het rap ging. Element 1 tot en met 7 waren er zo uit. Nog eentje en we zijn al klaar hoor ik de chirurg nog zeggen. Nummer acht bleek echter niet te verdoven! Stukje bij beetje werden stukjes kaak en kies weggebeiteld, geslepen en gebroken en dat wil ik niemand aanraden zonder verdoving. Wat een helse pijn. Die ene kies zou uiteindelijk dik een uur duren, maar zover ware we nog niet. Er werd maar gedraaid en gekraakt. Stukje bij beetje kwam er meer uit mijn mond, maar met geen mogelijkheid kreeg hij de twee diepste wortels eruit. Ik zat toen helemaal niet te wachten op de uitspraak van de chirurg: "Dit is de moeilijkste kies uit mijn loopbaan!" Wat er in resulteerde dat hij het opgaf. Er moest een andere kaakchirurg uit een andere OK bijgehaald worden. Niet dat het toen sneller ging. Nog vijfmaal werd er anesthesie bijgespoten maar zonder resultaat. Er volgde een nieuwe zin die ik niet bemoedigend vond: "Er zit niets anders op we moeten de wortels maar gaan splijten!" Top, onverdoofde wortels met zenuwen door de midden gaan zagen! Mijn vader en nog wat wachtende patienten in de wachtkamer vonden de oergeluiden die ik uitsloeg wel even genoeg en verlieten de ruimte. Even later werd er nog even flink op los gekraakt en gedraaid en toen klonk het verlossende: "Ja, daar is ie dan!" Het afrondende hechtwerk was daarna nog slechts een piece of cake. De tweede chirurg verliet daarna snel de OK met de woorden: "Ik druk snel m'n snor want ik wil niet door jouw op straat herkend worden!" Draaiend en tollend van het gekraak, geboor, pijn en valium stond ik op uit de stoel. Het was beter als ik even een kwartiertje in een stoel in de wachtkamer bleef zitten. Nee, ik wilde meteen weg! De receptie wist me te vertellen dat mijn vader al ik de auto zat, dus daar wachelde ik meteen naartoe. De verdoving werkte snel uit. Tja, die troep zat er natuurlijk al twee uur in. Gelukkig geen napijn, maar dat heb ik dan ook eigenlijk ook weer nooit. Alleen een erg dikke kaak aan een zijde en vooral daar ook een stijve kaakspier. Gelukkig niet al te veel problemen met praten want in de avond stond ik weer in een zaal om nog stoned van de valium eem presentatie van twee uur over oceaanroeien te geven. Nu vijf dagen later voelt het allemaal nog wel wat rauw. De meeste zwelling is weg, maar nog steeds een stijve kaakspier en de geblenderde bamie ben ik ook wel zat. Nu krijg ik donderdag dus een nieuwe prothese. Tja, ruim een week te laat. Dat ding had er meteen met de verdoving ingeperst moeten worden dus dat gaat nooit meer passen. Misschien ben ik dus nog wel een maand aan het blenderen! Ach, daar is mijn borderliner ook weer met een verzameling hechtingen!